Ga naar inhoud

Axel Hagedorn: hoop dat in 2016 grootse sportmomenten de headlines bepalen

Mijn leven lang heb ik niet alleen veel sport bedreven maar vooral ervaren hoe verbindend sport is. Weinig mensen weten dat ik er in mijn jonge jaren van droomde om sportreporter te worden, mijn geheime passie. Uiteindelijk is het er niet van gekomen. Het recht en de strijd voor rechtvaardigheid waren sterker. En toch is sport altijd mijn grote passie gebleven. Ik verbind er heel veel mooie momenten aan en het heeft mij altijd weer geholpen om op de verschillende plekken op aarde waar ik in mijn leven heb mogen vertoeven vrienden te maken.

Het begon in de VS, begin jaren ’70 waar ik als scholier een jaar in Virginia bij een familie te gast was. Op de school daar was sport iedere dag van 15.00 tot 16.30 uur verplicht. De sportfaciliteiten waren ongekend voor mij. Een zeer groot sportcomplex met eigen hal voor 2.000 toeschouwers, eigen tennisbanen, een baseballveld, American football en soccer, het Europese voetbal, werden er onder anderen beoefend.Vanaf half 5 mocht men nog vrijwillig tot 6 uur ’s avonds doorgaan.

Ik sportte destijds drie uur per dag, voor een sportfanaat een geweldige tijd. Ik heb toen de liefde voor het American football ontdekt, voor baseball, maar ook voor een relatief onbekende sport als racketball, een soort squash. Op de sportvelden was het makkelijk vrienden te maken en al snel behoorde je tot een bepaald team en was je niet meer alleen in je vrije tijd. En uiteraard leerde ik basketbal, want overal op straat werd het gespeeld en natuurlijk ook op school.

Het was een harde leerschool, want de kiddies van 10 tot 12 jaar waren al veel te goed voor mij. Pas toen ik terugkeerde naar Duitsland besefte ik dat ik daar wel goed mee kon doen. Het niveauverschil was toen nog vele malen groter dan heden.

Cricket in Sri Lanka

In de jaren ’80 werkte ik op Sri Lanka waar ik behalve kantoorgenoten ook niemand kende. Vrij snel vond ik basketballers die altijd om 5 uur ’s middags op een publieke baan speelden. Op Sri Lanka wordt het om kwart over 6 donker en het was een uur zwaar werken bij 30 graden Celcius en een hoge luchtvochtigheid.

Maar toen werd ik ook via de basketballers uitgenodigd om mee te doen aan andere dingen. Toen zag ik voor het eerst een cricketwedstrijd. In het begin snap je er niets van dat een heel land bijna 3 dagen stilstaat als een landenwedstrijd tegen bijvoorbeeld Engeland wordt gespeeld. Als je de regels leert kennen en de sfeer bij een cricket wedstrijd meemaakt, begrijp je er veel meer van. De passie in de ogen van de supporters was meeslepend en agressie tegen de tegenstander bestond noch bij de spelers noch bij de toeschouwers.

En deze passie raakt me nog steeds als ik geweldige prestaties op sportgebied zie. Rondom de kerstdagen volg ik graag het WK darts of de Lakeside, als de Nederlandse darters, op dit moment aangevoerd door Van Gerwen, weer proberen Phil Taylor te verslaan. In april kan ik enthousiast worden van het wereldkampioenschap snooker in de Crucible in Sheffield.

Enthousiast over handbaldames

Afgelopen week heb ik de laatste drie wedstrijden van de Nederlandse handbalvrouwen gevolgd. Ook daar heb ik veel mee, want ik kom uit Flensburg, een kleine stad met 100.000 inwoners aan de grens van Denemarken, waar handbal de toonaangevende sport is en op Europees topniveau wordt gespeeld.

Ik word dus enthousiast als de Nederlandse vrouwen een dergelijke prestatie tegen de verwachtingen in leveren. Net als de Nederlandse basketbalmannen onder Toon van Helfteren de kwalificatie voor de Europese kampioenschappen sinds lange tijd weer konden afdwingen. Dat inspireert me, ik weet dat dit soort prestaties veel bloed, zweet en tranen kosten om in de woorden van André Hazes te spreken.

Diepgaand respect

En dan heb ik voetbal nog niet eens genoemd. Mijn eerste WK beleefde ik op een camping in Spanje. Het was het beroemde WK in Engeland in 1966. Op de camping was in die tijd ook een familie uit Leicester met vier jongens van onze leeftijd. Ik was er met twee van mijn broers en mijn ouders. Wij volgden gezamenlijk de WK en sprongen in de pauzes in het zwembad. Tot de finale. Bij iedere wedstrijd van de Engelsen steunden wij hen en andersom was het precies hetzelfde.

En toen kwam de grote finale in Wembley tegen Duitsland. Een krankzinnige wedstrijd. Duitsland scoorde in de laatste minuut de 2-2 en dwong een verlenging af. Bijna 100.000 toeschouwers in Wembley en wij op de camping in de buurt van Barcelona.

Onvergetelijk hoe ondanks sportieve rivaliteit een diepgaand respect en verbondenheid uiteindelijk belangrijker zijn dan wie er wint. Engeland scoorde de 3-2, waarschijnlijk het meest bediscussieerde doelpunt van alle WK finales. De bal sprong van de lat op de lijn maar de scheidsrechter gaf een doelpunt. Uiteindelijk verloor Duitsland met 4-2 en was Engeland voor het eerst wereldkampioen.

Natuurlijk baalden wij en waren de Engelsen heel blij. Wij gingen gezamenlijk zwemmen en dat hielp ons uitstekend om ons verdriet te beteugelen. Voor mij nog steeds het perfecte voorbeeld van het verbindende karakter van sport.

Bloedstollend

Mijn tweede grote wereldkampioenschap voetbal die ik beleefde werd 1970 in Mexico gespeeld. Vaak wordt beweerd dat het qua voetbal het beste wereldkampioenschap ooit was. Het was in ieder geval bloedstollend. In de kwartfinale speelde Duitsland tegen Engeland. U kunt zich de emoties voorstellen na de verloren finale van Wembley. Engeland stond 2-0 voor maar Duitsland dwong toch een verlenging af en won uiteindelijk door een doelpunt van ‘Bomber’ Gerd Müller met 3-2.

Vier dagen later speelde Duitsland in de halve finale tegen Italië. Duitsland lag sinds de 8e minuut 1-0 achter en scoorde weer in de 90e minuut tot 1-1. Waarschijnlijk hebben deze twee WK’s tot de legendarische uitspraak van Gary Lineker geleid: “Voetbal is een eenvoudig spel: 22 mannen lopen achter een bal aan gedurende 90 minuten en op het einde winnen de Duitsers”.

Eerbetoon

De verlenging van Duitsland tegen Italië was waanzin. In de verlenging werd nog vijf keer gescoord en won Italië de wedstrijd met 4-3. Behalve de verlenging is de wedstrijd om een andere reden op mijn netvlies gebrand. Beckenbauer speelde al vanaf de 65e minuut met een gebroken schoudergewricht en liep met zijn arm in een bandage over het veld. Duitsland mocht niet meer wisselen.

Uiteraard was ik verdrietig dat Duitsland de finale niet haalde maar nog steeds dwingen de prestaties van alle spelers bij mij diep respect af. Voor het stadion in Mexico-stad is nog steeds het volgende eerbetoon te zien: “Het Aztekenstadion betuigt eer aan de nationale teams van Italië (4) en Duitsland (3), hoofdrolspelers van de ‘wedstrijd van de eeuw’ van 17 juni 1970 bij de WK in 1970”.

Ik hoop dat 2016 weer een groot sportjaar wordt waarin vooral de sportieve prestaties de headlines bepalen en wens alle lezers fijne kerstdagen en een voorspoedig 2016.

Find this content useful? Share it with your friends!

Artikel door: